Poradnik dla miłośników koni

Dziś obiecany wpis o sposobach przypinania lonży do wędzidła. Na początek przedstawię sposoby, których nie należy stosować i w skrócie uzasadnię, dlaczego nie tak.Lonża przypięta przez potylicę do zewnętrznego kółka wędzidła - lonża przewleczona przez wewnętrzne kółko wędzidłowe przechodzi przez potylicę i przypięta jest do zewnętrznego kółka. Nabranie lonży powoduje podciąganie kątów pyska konia do góry, a koń podnosi głowę lub ucieka w dół przed naciskiem wędzidła. Chowa się. Powoduje to też skrzywienie konia w potylicy. Tego rodzaju przypięcie nie pozwoli na rozluźnienie konia i przyjęcie kontaktu. Nie stosować!

Lonża przypięta do zewnętrznego kółka wędzidła i przewleczona przez wewnętrzne - powoduje złamanie wędzidła w pysku i nacisk na podniebienie (zwłaszcza przy wędzidle pojedynczo łamanym). Nie dość że bolesna, to jeszcze nie przyniesie efektów w szkoleniu konia. Nie stosować!

 

Mostek (łącznik) - przypinany do obu kółek wędzidłowych posiada pierścień na środku do przypięcia lonży. Często widywany w czasie lonżowania, łamie wędzidło, które działa jak dziadek do orzechów. Nie dość, że wbija się w podniebienie, to jeszcze zgniata dziąsła i wargi konia. NIE STOSOWAĆ!!

 

Powyższe metody są niestety często spotykane w polskich (i nie tylko) stajniach. Poniżej podaję sposoby przypięcia lonży, które moim zdaniem są najlepsze.

Lonża przypięta do wewnętrznego kółka wędzidłowego - jeśli używamy wodzy pomocniczych przypinamy lonżę poniżej i nie ma potrzeby stosowania dodatkowych zabezpieczeń przed przeciągnięciem wędzidła w pysku (zwłaszcza przy wypinaczach). Jeśli nie stosujemy wypinaczy, to warto na wędzidło założyć gumy (ślinianki) lub zastosować wędzidło z wąsami. Ten sposób przypięcia lonży umożliwia miękki kontakt ręki z pyskiem i nadaje się do pracy z prawie wszystkimi końmi. POLECAM!

Lonża przechodząca przez wewnętrzne kółko wędzidłowe i przypięta do pasa do lonżowania - wymaga delikatnego działania ręki, gdyż silniejsze działanie może spowodować skrzywienie w potylicy, uciekanie na zewnątrz (łopatką lub zadem). Stosować ostrożnie.

Lonża przypięta do wewnętrznego kółka wędzidłowego i do nachrapnika - dobry sposób przy lonżowaniu młodych koni (ale na zamkniętym lonżowniku) lub koni o bardzo delikatnym pysku. Przypięcie dodatkowo do nachrapnika hanowerskiego chroni pysk konia. POLECAM! (Przy nachrapniku angielskim, który leży wyżej niż hanowerski wędzidło podciągane jest do góry).

A jakie Wy stosujecie sposoby przypięcia lonży i dlaczego takie?

Miejsce do lonżowania

Do lonżowania koni należy mieć koło o średnicy minimum 12 metrów. Może to być zarówno otwarty plac, jak i ograniczony lonżownik. Lonżowanie młodych koni zdecydowanie najlepiej prowadzić na lonżowniku, czyli ogrodzonym kole o średnicy 12-16 metrów. W krytej ujeżdżalni ze względów bezpieczeństwa nie należy łączyć jazdy konnej i lonżowania, chyba że wygrodzimy miejsce do lonżowania, aby nie jeźdźcy i lonżujący nie przeszkadzali sobie nawzajem.

 

Ślad na lonżowniku należy regularnie grabić, żeby nie wyrobił się głęboki rowek, a podłoże najlepiej, jeśli będzie się wznosiło na zewnątrz lonżownika.

Wyposażenie lonżującego

Rękawiczki, które ochronią dłonie przy nagłych szarpnięciach konia. Jeśli lonżujemy w butach do jazdy, to koniecznie trzeba zdjąć ostrogi, żeby uniknąć zahaczenia się lonży lub potknięcia.

Lonża - linka (taśma) o długości 7-8 m z pętlą na końcu. Na drugim końcu lonży jest karabińczyk lub zapięcie.

Bat do lonżowania - biczysko bata powinno mieć minimum 2 metry długości, a rzemień około 3 metrów, aby lonżujący w każdej chwili mógł końcówką bata dosięgnąć konia. Często widać lonżujących z batami do powożenia, a te są za krótkie i nie umożliwiają subtelnego działania za pomocą ręki - trzeba często robić krok lub dwa w kierunku konia, aby go dosięgnąć.

Wyposażenie konia

Ogłowie wędzidłowe - najczęściej stosowane w lonżowaniu koni. Wodze do lonżowania na ogół się odpina, żeby nie przeszkadzały. Można też je zwinąć i podpiąć do paska podgardlanego lub końcówkę wodzy przypinamy do pasa lub siodła.

 

Pas do lonżowania - zapinamy bezpośrednio na grzbiecie (w przeciwieństwie do laufgurtu nakładanego na siodło).  Po obu stronach pasa umieszczone są pierścienie do zapinania wypinaczy i innych wodzy pomocniczych.

 

Jeśli nie posiadamy pasów, to możemy użyć siodła, a wypinacze można zapiąc do popręgu. Jest to o tyle niewygodne, że trudno jest ustalić wysokość podpięcia. Przy używaniu siodła strzemiona należy wypiąć lub zabezpieczyć przed opadaniem.

Kawecan - specjalny kantar zakładany na ogłowie. Na pasku nosowym znajduje się kilka pierścieni do przypięcia lonży. Na ogół lonżę przypina się do środkowego pierścienia.

 

Ochraniacze, bandaże, strychulce - koniecznie należy zakładać na przednie i tylne nogi.

Wodze pomocnicze

Wypinacze - paski o długości około 1.5 metra z możliwością regulacji. Na jednym końcu jest zapięcie do kółka wędzidłowego, a na drugim sprzączka do przymocowania wypinacza do pasa lub popręgu. Nie należy używać do pracy z koniem wypinaczy z gumowymi pierścieniami, które powodują napieranie konia na wędzidło.

Wypinacze podwójne - długości ok. 2.5 metra. Dolną część przypina się do pasa na wysokości guza barkowego, dalej przez pierścień wędzidła i górną część przypina się na pasie wyżej.

Wypinacz trójkątny - podobnie, jak wypinacz podwójny przypina się do boków, ale poprzez wędzidło drugi koniec przypina się między przednimi nogami do popręgu.

 

Chambon - pojedynczy wypinacz przypięty między przednimi nogami do popręgu, drugim końcem do linki, która przechodzi przez kółka części potylicznej do wędzidła.

Gogue - podobnie zbudowany, jak chambon, ale linka nie jest przypięta do wędzidła, lecz przewleczona przez kółka wędzidłowe i przypięta do końcówki wypinacza.

“Chambon i gogue to wodze pomocnicze, które powinny być używane tylko w pojedynczych przypadkach a i to okresowo przez doświadczonego lonżującego”

 

W następnej części opiszę sposoby przypinania lonży do wędzidła.

Jak dopasować siodło do konia? Często zadawane pytanie, na które odpowiedzi znają na ogół tylko specjaliści od siodeł. Często mamy do czynienia z końmi obtartymi, z obitymi kłębami, z końmi, które sztywnieją pod siodłem i zmieniają się w zwierzaka, który nie przypomina tego z boksu czy pastwiska. Nowoczesna technika może nam pomóc dopasować siodło tak, aby było odpowiednie dla naszego konia.

Zapraszam do lektury pierwszej części artykułu autorstwa Marii Soroko www.eqma.pl na temat dopasowania siodeł przy użyciu kamery termowizyjnej. Serdecznie polecam.

Dopasowanie siodeł w termografii część I (plik PDF)

W kwietniu tego roku Oliver Townend miał koszmarny wypadek na krosie Rolex Kentucky. Twierdzi on, że życie uratowała mu specjalna kamizelka nadmuchiwana, jak poduszka powietrzna. Pisaliśmy już o kamizelkach ochronnych dla jeźdźców, ale wtedy takie kamizelki jeszcze nie były dostępne.

Działanie kamizelki jest zbliżone do działania poduszki powietrznej. Jest to miękka kamizelka z kieszenią na nabój CO2, który podłączony jest za pomocą przewodu do siodła. W momencie rozłączenia się jeźdźca z koniem nabój się otwiera i gaz wypełnia kamizelkę. Czas napełnienia kamizelki to około 0.1 sekundy. Okolice karku, korpus i kość ogonową okrywa warstwa powietrza z kamizelki. Poduszki na miednicę i kark otwierają się automatycznie.

Patrząc na zdjęcia i filmy z upadków na krosie, z których jeźdźcy wyszli niemal bez szwanku, można stwierdzić, że kamizelki świetnie zdają egzamin. Dobrą stroną tych kamizelek jest również to, że nie krępują tak ruchów, jak zwykłe kamizelki ochronne.

Ceny kształtują się od 350 EUR do £424 w zależności od producenta. Koszt naboju to około 15 EUR. Pewnie jest to sporo dla wielu jeźdźców, ale czy leczenie poważnych skutków upadku nie będzie droższe …

Kamizelka taka na pewno nie jest jedynie dla zawodników WKKW czy skoków, można ją polecić każdemu, kto jeździ konno i dba o swoje bezpieczeństwo, a na pewno warto ją kupić dziecku.

Warto spojrzeć na strony producentów: Point Two Equine Ltd (angielska), Hit-Air(niemiecka, w wersji polskiej).

 

O żywieniu koni sporo artykułów już napisano. U nas też znajdziecie podstawy żywienia koni. Wszędzie wspomina się, że konie mają układ trawienny skonstruowany tak, że powinny pobierać paszę często i w małych ilościach. Konie na wolności pasą się nawet 16 godzin na dobę, a my w chowie stajennym zadajemy im obrok 2-3 razy dziennie i w dużych ilościach. Stąd też dość częste problemy koni z układem trawiennym.

Szperając dziś w sieci znalazłem na jednej ze stron automatyczny dozownik paszy dla koni (Easy-Feeder). Nie chcę jakoś specjalnie reklamować tego urządzenia, ale warto pomyśleć o nim, bo w sumie nie jest drogie.

Pojemnik na paszę  zrobiony jest z twardego tworzywa mieści ok. 28 litrów - ziarna lub granulatu, ma rozmiary 57×46x13cm i waży 6 kg. Urządzenie jest ma silniczek 12V napędzający ślimacznicę, która podaje paszę do żłobu. Sterowanie odbywa się za pomocą prostego programatora, który można ustawić na 16 karmień na dobę, a ilość paszy ustala się za pomocą czasu działania ślimacznicy. Można do zestawu dokupić baterie słoneczne, które uniezależniają karmienie od dostaw prądu.

Moim zdaniem urządzenie proste i chyba byłoby przydatne - zwłaszcza w małych domowych stajniach, w których właściciel sam karmi konie. Cena około 400 EUR.